Bakı 
Göy üzünün yaddaşı var.
O, minlərlə uçuşu, saysız-hesabsız qanad səsini, buludları yara-yara keçən təyyarələri xatırlayır. Amma bəzi adlar olur ki, səma onları sadəcə xatırlamır...
Əbədiləşdirir.
Rəşad Atakişiyev də həmin adlardan biridir.
Pilotlar göyə qalxanda insanlar sadəcə bir təyyarə görür. Amma səma bir övladını qarşılayır. Çünki pilot üçün göy üzü xidmət yeri deyil, taleyidir.
Rəşad da bu taleyi seçmişdi.
Buludların arasından Vətəni seyr edən, mavi sonsuzluğu sipərə çevirən, hər uçuşunda Azərbaycanın səmasını qoruyan bir pilot idi.
Bəzən düşünürəm...
Səma niyə bu qədər mavidir?
Bəlkə ona görə ki, o, qəhrəmanlarını bağrına basanda rəngini dəyişmir. Kədərini gizlədir. İnsanlara qorxu yox, ümid göstərmək istəyir.
Amma o gün...
Səma da susdu.
Külək sanki istiqamətini itirdi. Buludlar ağırlaşdı. Üfüq əvvəlki kimi görünmədi.
Çünki Rəşadın səsi artıq radiodalğalarda eşidilmirdi.
Pilotların son mənzili torpaq olmur.
Onların ruhu həmişə göydə qalır.
Hər dəfə bir döyüş təyyarəsi buludları yarıb keçəndə, elə bil Rəşadın yarımçıq qalan uçuşunun davamını görürük. Hər dəfə göyə baxanda görünməyən bir iz diqqət çəkir. O iz nə tüstüdür, nə də bulud...
O iz Vətən üçün uçan insanların taleyidir.
Deyirlər, göy üzünün sonu yoxdur.
Elə şəhid pilotların da...
Onlar enmirlər.
Onlar sadəcə insanların görə bilmədiyi bir yüksəkliyə qalxırlar.
Bu gün Rəşad Atakişiyev haqqında danışanda əslində bir pilotun taleyindən yox, səmanın öz qəhrəmanına olan sədaqətindən danışırıq.
Çünki torpaq şəhidlərini bağrına basır.
Səma isə onları heç vaxt özündən ayırmır.
Bəlkə də buna görə hər dəfə başımızı qaldıranda içimizdə qəribə bir hiss yaranır.
Elə bil kimsə hələ də oradadır.
Hələ də Vətənin üzərində keşik çəkir.
Hələ də qanadlarını Azərbaycanın səmasına açıb.
Rəşad artıq göy üzünə aid deyil.
O, göy üzünün özüdür. Bizi göy üzündə bağışla, cənab polkovnik...
Əli Hüseynov
