Bakı 
Bəzən bir xalqın gələcəyini görmək üçün böyük şəhərlərə, möhtəşəm binalara və ya statistik rəqəmlərə baxmağa ehtiyac olmur. Bunun üçün sadəcə məktəb həyətinə daxil olmaq, dərsə tələsən uşaqların üzünə baxmaq kifayətdir. Çünki hər xalqın sabahı bu gün sinif otaqlarında oturan uşaqların gözlərində gizlənir.
Azərbaycanın müasir tarixində bu həqiqəti dərindən anlayan dövlət xadimlərindən biri də Heydər Əliyev idi.
Onun uşaqlara münasibəti rəsmi tədbirlərin protokol çərçivəsinə sığmırdı. Bu münasibətin arxasında dövlət adamının uzaqgörənliyi, xalqına bağlılığı və gələcəyə olan inamı dayanırdı. O yaxşı bilirdi ki, bir ölkənin sərvəti yalnız yeraltı sərvətlər, zavodlar və fabriklər deyil. Ən böyük sərvət məktəbli çantası daşıyan, arzular quran, sabaha ümidlə baxan uşaqlardır.
Müstəqilliyin ilk illərində Azərbaycan çətin sınaqlardan keçirdi. Müharibənin ağrıları, iqtisadi problemlər, minlərlə məcburi köçkün ailəsinin taleyi ölkənin üzərinə ağır yük kimi çökmüşdü. Həmin dövrdə çadır şəhərciklərində böyüyən uşaqlar da vardı, məktəbə uzun yollar qət edənlər də, həyatın sərt üzünü vaxtından əvvəl görənlər də.
Lakin ən çətin zamanlarda belə uşaqlar dövlət siyasətinin diqqət mərkəzindən kənarda qalmadı.
Heydər Əliyev üçün uşaq sadəcə müəyyən yaş kateqoriyasına aid insan deyildi. O, Azərbaycanın gələcəyi idi. Sabahın alimi, müəllimi, hərbçisi, jurnalisti, həkimi və dövlət xadimi idi. Bu səbəbdən uşaqlara qayğı göstərmək gələcəyə qayğı göstərmək demək idi.
O dövrün fotoşəkillərinə nəzər salanda maraqlı bir mənzərə ilə qarşılaşırıq. Uşaqların əhatəsində olan Heydər Əliyevin simasında sərt siyasətçinin yox, qayğıkeş bir ağsaqqalın cizgiləri görünür. Sanki o, hər bir uşağın simasında Azərbaycanın gələcək taleyini oxumağa çalışırdı.
Çünki tarix göstərir ki, böyük dövlətlər ilk növbədə insan yetişdirirlər.
Bir ağacın köklərinə necə qulluq edilirsə, dövlətin də gələcəyinə eləcə qayğı göstərilməlidir. Uşaq həmin kökdür. Kök sağlam olanda budaqlar da möhkəm olur, ağac da uca boy atır. Heydər Əliyevin dövlətçilik fəlsəfəsində bu məntiq aydın görünürdü. Təhsil müəssisələrinin inkişafı, gənclər siyasətinin formalaşdırılması, uşaqların sosial müdafiəsinin gücləndirilməsi məhz bu baxışın nəticəsi idi.
Bu gün Azərbaycanın müxtəlif bölgələrində məktəb zəngi çalınırsa, idman meydançalarında uşaqlar qələbə arzusu ilə yarışırsa, kitabxanalarda yeni nəslin nümayəndələri kitab vərəqləyirsə, bütün bunlar illər əvvəl əsası qoyulmuş siyasətin davamı kimi dəyərləndirilə bilər.
Lakin məsələnin daha mühüm tərəfi var.
Uşaqlara göstərilən diqqət yalnız dövlət proqramları ilə ölçülmür. Bu, həm də cəmiyyətə verilən mənəvi mesajdır. Uşağı qoruyan xalq öz gələcəyini qoruyur. Uşağın təhsilinə sərmayə qoyan dövlət öz sabahını qurur. Uşağın gülüşünü eşidən millət gələcəyə inamını itirmir.
Bu gün məktəb yollarında addımlayan hər bir uşaq Azərbaycanın sabahına doğru yol gedir. Onların çiyinlərində ağır yük yoxdur. Amma onların daşıdığı ən böyük məsuliyyət gələcəyin özüdür.
Məhz buna görə də Heydər Əliyevin uşaqlarla bağlı düşüncələri zaman keçdikcə daha aydın görünür. O, gələcəyi uzaqlarda axtarmırdı. Gələcəyi uşaqların gözlərində görürdü.
Çünki dövlətlər sərhədlərlə qorunur, millətlər isə övladları ilə yaşayır.
Və bəzən bir liderin ən böyük əsəri tikdirdiyi bina deyil, gələcəyinə inandığı uşaqlar olur.
Əli Hüseynov
