Bakı 
Almaniyanın “Leyspiq” klubunun 19 yaşlı futbolçusu Yan Diomande “The Players’ Tribune” nəşrinə emosional məktub göndərib.
Bakıvaxtı.az xəbər verir ki, Diomande Abicandakı yoxsulluqdan Avropada peşəkar futbola və Fil Dişi Sahili (Kot-d’İvuar) milli komandası ilə FIFA Dünya Çempionatına qədər uzanan həyat yolundan bəhs edib, mərhum bacısı Roksananı ehtiramla xatırlayıb.
Onun bacısına müraciətlə yazdığı məktubu təqdim edirik:
“Əziz Roksana,
Yadına düşür, mənə saxta “Mançester Yunayted” forması almışdılar və arxasına qara markerlə “Ronaldo 7” yazmışdım?
Biz varlı və ya kasıb olduğumuzu bilmirdik. Sadəcə xoşbəxt olmağı bilirdik.
Yadına düşür, Abicanda bir evdə 25 nəfər qalırdıq? Anam seriallarına baxmaq istəyirdi, qalanları isə film izləyirdi. Mən isə həmişə yatmış kimi davranır, gecəyarısı televizoru açırdım. Səsi elə azaldırdım ki, sanki cəmi iki səs pilləsində idi. Qaranlıq otaqda futbola baxır, xəyallar qururdum.
Yadına düşür, məni torpaq meydançada oynayanda görən böyüklər güclü zərbələrimə görə “Roberto Karlos” çağırırdılar? Mən isə CR7 kumirim olduğu üçün buna gizlicə əsəbiləşirdim.
Yadına düşür, evdən çox uzaqda oynamağa getmişdim? Cəmi 9 yaşım var idi. Qana sərhədinə yaxın “İnter Foot Sud Comoé” akademiyasında tək yaşayan balaca uşaq idim. Bilmirəm, bu hekayəni sənə danışmışdım, ya yox, amma mən və digər uşaqlar o qədər ac qalırdıq ki, kəndə gedib kartof oğurlayırdıq. Öz aramızda buna “bank soyğunu” deyirdik. İki uşaq mağaza sahibinin diqqətini yayındırırdı, 18 uşaq isə cəmi iki kartofu götürüb qaçırdı. Hətta o kartoflar da elə yaxşı deyildi. Amma dadı möhtəşəm idi. Hələ də ən sevdiyim yemək bir az yağda bişirilmiş kartofdur. Hər dəfə onu yeyəndə həmin günləri xatırlayıram.
Yadına düşür ilk dəfə həqiqi futbol butsları aldığım gün? Onlarla hətta yatmışdım. Ondan əvvəl həmişə o ağ plastik sandaletlərlə oynayırdım. İndi də evə qayıdanda yenə onlarla meydana çıxıram. Bu, bizim adətimizdir.
Evə qayıdanda məhəllədəki dostlarıma: “Niyə məşq etməyi dayandırmısan? Yan sənə maşın almayacaq. İşləməyə davam etməlisən”, – deyərdin.
Sən cəmi 10 yaşında idin, amma artıq mənim agentim kimi davranırdın.
Yadına düşür, birlikdə Fransaya köçəcəyimizi xəyal edirdik? Alış-verişə gedəcəyimizi, öz mənzilimizi alacağımızı, mənim isə maşınları və böyük evi olan məşhur futbolçu olacağımı, sənin də heç nədən narahat olmayacağını düşünürdük. Hamı güləndə belə, növbəti Kriştianu Ronaldo ola biləcəyimə inanan yeganə insan sən idin.
Yadına düşür, 15 yaşımda orta məktəb üçün Amerikaya köçəndə necə darıxırdım? Aylarla heç kimin nə dediyini başa düşmürdüm. Məni fransız bir uşağın yanında oturtmuşdular, o da müəllimin dediklərini mənə tərcümə etməyə çalışırdı. Sənə zəng edib, “İnanmayacaqsan, burada uşaqlar müəllimlərlə mübahisə edirlər” demişdim.
Bizim evdə isə, bilirsən, böyüklərin üzünə baxmağa belə çəkinirdik.
Yadına düşür, məktəbdən sonra uşaqların siqaret çəkdiyini görəndə necə təəccüblənmişdim?
Sən isə deyirdin ki, sanki Amerika seriallarından bir səhnədir.
Yadına düşür “Bornmut”, “Çelsi”, “Reyncers”, “Olimpiakos”, “Kristal Pelas”da baxışlarda olduğum günlər? Bir məşqdən sonra Eze və Olise yanıma gəlib, “Ay uşaq, sən, həqiqətən, çox yaxşısan” demişdilər.
Amma yenə də məni transfer etmədilər.
Hətta MLS-in B komandaları belə məni istəmirdi. Səbəbini də heç vaxt bilmədim. Mənə bunu heç kim izah etmədi. Böyüklər hər şeyi həll edirdilər. Məni Avropanın müxtəlif yerlərinə aparırdılar, amma hər yerdə eyni cavabı alırdım: “Yox”.
Vizamın müddəti bitmişdi. Xəyalım da bitmiş kimi görünürdü. Məni yenidən Afrikaya göndərdilər və biz birlikdə ağladıq.
Amma inanmaqdan heç vaxt vaz keçməyən sən idin. Bir neçə həftə sonra “Leqanes”lə müqavilə imzaladım və bu dəfə fərqli göz yaşları axıtdıq.
Əvvəllər hisslərim var idi. İndi isə sanki heç nə hiss etmirəm. Elə bil artıq insan deyiləm.
Sən gedəndən sonra içimdə yalnız böyük bir boşluq qalıb.
Sənin getdiyin gün ağladığımı düşünmürəm. Sadəcə şokda idim.
Bu, “Leqanes”də debütümdən cəmi bir neçə həftə sonra baş vermişdi. 18 yaşında “Real Madrid”ə qarşı debüt etmək... Bu, inanılmaz idi. Elə bil yuxu yaşayırdım.
Sonra isə o yuxu kabusa çevrildi.
Evdən mənə dayanmadan zəng edirdilər. Əsəbiləşmişdim. Niyə israrla zəng etdiklərini başa düşmürdüm.
Zənglərə cavab verməyi dayandırdım, amma onlar əl çəkmədilər.
Bizim evdə xəbərlər belə verilir. Heç bir emosiyasız. Sadəcə...
- Bacın getdi.
- Nə?
- O öldü.
- Nə danışırsan?
- Bir məclisdə kimsə içkisinə nəsə qatıb. O da bir daha oyanmayıb. O getdi.
Sənin cəmi 15 yaşın var idi.
15.
Heç vaxt cavab ala bilmədim. Səbəbini bilmək istədiyimi də bilmirəm. Bəlkə, qısqanclıq idi. Bəlkə, bu, sadəcə bizim ölkədə baş verən bir şeydir. Bəlkə, səni qoruya bilərdim. Bilmirəm.
Tanrının planına etibar etməyə çalışıram. Edə biləcəyim tək şey budur. Səni unutmağa çalışmıram, çünki bilirəm ki, unutmayacağam. Mənim edə biləcəyim yeganə şey bu ağrını daha çox çalışmağa və birlikdə xəyal etdiyimiz hər şeyi gerçəkləşdirməyə çevirməkdir.
Bunu yazıram, çünki bu barədə danışa bilmirəm. Bunu yazıram ki, bilməyinizi istəyirəm: yaşamağına əmin olacağam. Hər kəs sənin adını tanıyacaq. Bütün dünya.
Futbolda etdiyim hər şey sənin üçündür.
Səni son dəfə gördüyümdən bəri çox şey dəyişib... İnanmayacağın qədər. Mən özüm də bəzən inana bilmirəm.
Bilirsən nə qədər qəribədir? Madridə qarşı debütdən sonra Kilian Mbappe ilə formamı dəyişdim. Yadına düşürmü, onu televizorda izləyirdik və deyirdin: “Mbappe? Hə, yaxşıdır. Amma qardaşım daha yaxşıdır”.
Bir şeydə yanılmışdım. Mən var-dövlət istəmirəm. Onun insanlara, hətta ailələrə necə təsir etdiyini görürəm. “Leqanes”də olanda qazandığım hər şeyi evə göndərirdim. Bir vaxt gəldi ki, artıq pul istəmirdim. Bu, mənim üçün yükə çevrilmişdi. Hər dəfə məndən nəsə gözləyirdilər. Elə bil artıq milyonçu olduğumu düşünürdülər.
Hətta öz evim belə yox idi. Məşq meydançasında, televizorsuz bir otaqda qalırdım. Sadəcə futbol və yuxu... Futbol və yuxu.
Mən böyük ev istəmirdim. Maşın istəmirdim. Sadəcə hər şeyi futbola vermək istəyirdim - dünyaya sənin haqlı olduğunu sübut etmək üçün.
Ha… bunu gülməli hesab edəcəksiniz.
“Leypsiq”də oynamaq üçün keçəndə həmişə gecikirdim. Gecikmirdim. Amma vaxtında çatırdım, bu da Almaniyada çox gecikdiyiniz deməkdir.
Deməli, artıq nə etdiyimi bilirsiniz. Hər şeyə 90 dəqiqə tez gəlməyə başladım. Həmişə o qədər tez gəlirdim ki, uşaqlar məni “alman” adlandırmağa başladılar.
Həmişə hər şeyi həddindən artıq etməliyəm. Sükutum yoxdur. Bunu həmişə demisən.
Meydan artıq özümü evdəki kimi hiss etdiyim yeganə yerdir. Bu, özümü sakit hiss etdiyim və səninlə danışa biləcəyim yerdir. Kaş ki, hələ də burada olaydın ki, sənə deyə biləydim... Biz bunu bacardıq.
Dediyin hər şey gerçəkləşdi.
Sabah Dünya Çempionatına yola düşürük. Həqiqətən də. Qardaşın Kot-d'İvuarda Droqba, Yaya, Gervinyo kimi oynayacaq.
Mən buna oyun kimi də baxmıram. Mən buna səhnə kimi baxıram. Bu, məndə gördüklərini bütün dünyaya göstərmək şansımdır. Hər qol vuranda, hamının sənin adını bilməsini təmin edəcəyəm. Səni unutmamalarını təmin edəcəyəm.
Həmişə deyirdin ki, mən Kriştianudan daha yaxşı ola bilərəm. Onu orada görsəm, ona salam deyəcəyəm.
And içirəm ki, proqnozlaşdırdığın kimi edəcəyəm. Hələ əsl butslarım olmamışdan əvvəl hamıya deyirdin: “Qardaşım dünyanın ən böyük oyunçusu olacaq”.
Sübut edəcəyəm ki, haqlısan, ya da buna cəhd edərkən öləcəyəm.
Qardaşın,
Yan”.
